Arelas de Aquelar

Os obxectivos fundamentais do roteiro son dar a coñecer o entorno natural e histórico desta zona observando dous
conxuntos de pedras singulares : Con da Ventureira e Pedra Cabalaria, esta última un dos poucos exemplares de pedras oscilantes da comarca; ámbalas dúas seguramente ligadas a certo tipo de ritos que perduraron no tempo. Dende o punto de vista histórico, contemplar algunha das mámoas do conxunto existente neste chan e que son o testemuño do poboamento da zona dende tempos do Neolítico e períodos posteriores .
Dende o punto de vista natural e paisaxístico, é unha paraxe de indubidable interese polas súas singulares características.

O prantexamento do roteiro consiste nunha visita guiada pero moi aberta ao aporte de cada unha das persoas que participemos, ou sexa, máis compartir coñecementos que “rollos” dirixidos.

Contido:
As pedras singulares e o seu posible significado.
Posibles lendas con elas relacionadas.
Os enterramentos megalíticos:Estrutura. Función.
O medio natural da zona.

¿Cantos de nos viu unha mámoa? ou ¿cantos coñecemos as mámoas que existen en San Xenxo? Pois dende Arelas de Aquelar queremos que se coñezcan é que aprendamos a identificalas.

Conxunto megalítico Chan de Gorita

O conxunto megalítico conocido como Chan de Gorita está integrado por catro mámoas, inda que non se descarta a presenza doutros monumentos enmascarados pola densa vexetación do entorno. O antigo coñecemento queda avalado polos signos de espolio que presentan a totalidade dos túmulos e o topónimo de Petouto dos Cregos, que recibe unha das mámoas.

Inda que quizais os espolios tiveron lugar en épocas anteriores foi a raíz da autorización dada por Felipe III no século XVII ao clérigo Vázquez das Orxas para explorar estos monumentos e retirar o ouro que contuvesen, o que propiciou o surximiento duhna fiebre do ouro entre a poboación que conlevou a apertura clandestina de máis de 3000 mámoas en toda Galicia.

As mámoas presentanse como abultamentos doterreno de entre 20 e 30 metros de diámetro e cunha altura que non supera os dous metros e medio. A densa cuberta vexetal fai que sóio cun poco de paciencia e intuición poidamos distinguilas. A falta de excavaciones impide o coñecemento da topoloxía das antas e demás estructuras que conforman estos monumentos funerarios.

Hai varias teorías para explicar a orixe da festa dos maios. Algúns pensan que naceu no Paleolítico e outros coidan que apareceu no Neolítico, cando apareceu a agricultura.

En calquera caso, o que si parece claro é que nun principio os maios naceron como un ritual para invocar dos deuses a protección dos productos sementados na terra. Trátase dun rito agrario, encamiñado a propiciar boas colleitas, un rito para favorecer a fecundiade da terra por medio da arte (maios), a música e a poesía (coplas). Por iso a festa celébrase na primavera, un tempo no que a terra empeza a desperezarse e a despertar do seu longo sono invernal, un tempo no que a vida empeza a xermolar por todas partes. Celébrase a despedida do inverno, o frolecer das plantas e a chegada d os primeiros froitos.

A dos maios é unha festa pagana, anterior á chegada do cristianismo. Pero como moitas outras foi cristianizada, e por iso moitos dos maios levan na cima unha cruz, e por iso mesmo en moitos sitios a festa dos maios celébrase o día da Santa Cruz (3 de maio).

Nos tempos modernos, os maios volveron a converterse nunha festa «pagana» ou «laica» e romperon tamén o cordón umbilical que tiñan coa agricultura e convertéronse en festas «urbanas», ligadas fundamentalmente a colexios e a grupos e asociacións culturais. Na maior parte dos casos é unha festa organizada polo concello dunha cidade ou vila. E, para motivar a participación, a festa acompáñase ordinariamente dun concurso no que se reparten diferentes premios.

Hoxendía, os maios constan de dúas partes:
- Por un lado, están os maios propiamente ditos, que son «momumentos» feitos cunha estructura de madeira, que se reviste con musgo, flores, carrabouxos… procurando empregar sempre elementos naturais. Poden ser de dous tipos: os que teñen forma cónica ou piramidal, que son os enxebres ou tradiccionais; e os maios artísticos, que teñen forma libre (pontes, eirexas, carros de vacas, cruceiros, muíños, minicentrais… ou calquera outra forma que non sexa cónica nin piramidal).
- E, por outro lado, están as coplas, que son versos normalmente de seis sílabas, en estrofas de catro versos cada unha, con rima asonante nos versos pares. As coplas poden ter contido literario referente á primavera, pero o máis normal é que teñan un contido satírico referido a acontecementos recentes. Esta crítica céntrase na maioría das veces en asuntos locais, moi cercanos á xente do pobo no que os maios se celebran. É moi habitual aproveitar as coplas para criticar ós políticos locais lembrándose das súas promesas incumpridas e pedíndolle determinadas obras ou melloras que o pobo bota en falta, como pode ser un polideportivo, o arranxo dunha rúa, o adecentamento dun parque, ou calquera outra cousa. Segundo reza a tradicción as coplas cántanse o día dos maios e o mellor que pode pasar é que o público aplauda a rabear e ría con ganas.

Ata o día 15 de maio nas instalacións da lonxa de Portonovo podese ver a exposición «A Memoria do Mar».

A exposición conta con un albume dixital que permite a visualización da totalidade de imaxes do Portonovo antigo, a maior parte de elas relacionadas con actividades vinculadas o mar e a pesca.

Na mostra inda que non son moitas as fotografías que se poden ver podeser recrear como era a vida do mar nun Portonovo que non é tan lonxano.

Nos seguintes enlaces tendes máis información:

http://arelasdeaquelar.blogaliza.org/2009/01/04/a-memoria-do-mar/

http://www.memoriadomar.org

A «SEMANA DO AUDIOVISUAL GALEGO» PRESENTE NO CENTRO COMARCAL DO SALNÉS

O 24 de abril ás 21 horas no Pazo da Cultura de Pontevedra o Centro Coreográfico Galego representa a obra «Giseliña»

A nova produción propia do Centro Coreográfico Galego está dirixida polo coreógrafo Cisco Aznar e coproducida xunto ao teatro La Laboral de Xixón e o Centro Párraga de Murcia.

Giseliña é unha versión totalmente contemporánea, que rompe cos códigos do ballet clásico, e nos que se mezclan co movemento outras linguaxes artísticas como a videocreación, o cine ou as artes plásticas. O resultado é unha montaxe conmovedora que reta ao espectador, exixíndolle atención e transportandoo a un mundo cheo de fantasía e referencias artísticas e cinematográficas. Os ideais
románticos e a loita entre o amor e a morte están presenten en Giseliña, unha peza de marcado carácter poético e complexidad creativa.

Un pequeno vídeo de mostra.

Ficha artística:

Concepción, coreografía e dirección: Cisco Aznar
Asistente de coreografía: Laure Dupont
Composición musical: Pablo Palacio
Iluminación: Creación colectiva
Escenografía: Luis Lara
Vestiario e máscaras: Luis Lara
Asistentes de vestiario e máscaras: Estefanía Fernández García, José Fernández Lago e Noelia Pose Antelo
Cámara e montaxe de vídeo: Andreas Pfiffner
Banda de son e ambientes: Andreas Pfiffner e Cisco Aznar
Xefatura técnica: Santi Mañasco
Repetidor: Erick Jiménez
Intérpretes:Noemi Alberganti, Jorge Brea, Katja J. Geiger, Álvaro Esteban, Alba Fernández, Carmela García, Satoko, Kojima, Amparo Novás, Ana Beatriz Pérez, Miguel Ángel Ponte, Julio César Quintanilla, Hannah Shakti e Jordi Vilaseca.