ROTEIRO DE SENDERISMO. 9 DE MAIO
Os obxectivos fundamentais do roteiro son dar a coñecer o entorno natural e histórico desta zona observando dous
conxuntos de pedras singulares : Con da Ventureira e Pedra Cabalaria, esta última un dos poucos exemplares de pedras oscilantes da comarca; ámbalas dúas seguramente ligadas a certo tipo de ritos que perduraron no tempo. Dende o punto de vista histórico, contemplar algunha das mámoas do conxunto existente neste chan e que son o testemuño do poboamento da zona dende tempos do Neolítico e períodos posteriores .
Dende o punto de vista natural e paisaxístico, é unha paraxe de indubidable interese polas súas singulares características.
O prantexamento do roteiro consiste nunha visita guiada pero moi aberta ao aporte de cada unha das persoas que participemos, ou sexa, máis compartir coñecementos que “rollos” dirixidos.
Contido:
As pedras singulares e o seu posible significado.
Posibles lendas con elas relacionadas.
Os enterramentos megalíticos:Estrutura. Función.
O medio natural da zona.
¿Cantos de nos viu unha mámoa? ou ¿cantos coñecemos as mámoas que existen en San Xenxo? Pois dende Arelas de Aquelar queremos que se coñezcan é que aprendamos a identificalas.
Conxunto megalítico Chan de Gorita
O conxunto megalítico conocido como Chan de Gorita está integrado por catro mámoas, inda que non se descarta a presenza doutros monumentos enmascarados pola densa vexetación do entorno. O antigo coñecemento queda avalado polos signos de espolio que presentan a totalidade dos túmulos e o topónimo de Petouto dos Cregos, que recibe unha das mámoas.
Inda que quizais os espolios tiveron lugar en épocas anteriores foi a raíz da autorización dada por Felipe III no século XVII ao clérigo Vázquez das Orxas para explorar estos monumentos e retirar o ouro que contuvesen, o que propiciou o surximiento duhna fiebre do ouro entre a poboación que conlevou a apertura clandestina de máis de 3000 mámoas en toda Galicia.
As mámoas presentanse como abultamentos doterreno de entre 20 e 30 metros de diámetro e cunha altura que non supera os dous metros e medio. A densa cuberta vexetal fai que sóio cun poco de paciencia e intuición poidamos distinguilas. A falta de excavaciones impide o coñecemento da topoloxía das antas e demás estructuras que conforman estos monumentos funerarios.
